Direction Egypt: Day 5/6

United Kingdom(Great Britain)

Today we go to Cairo – by bus, which means it will take ages to get there from Sharm el Sheikh. But It’s  the cheapest way too. The departure is early in the morning so we have to go to bed at 10 pm. Although we set our alarms the phone wakes us up. It turns out that the departure was supposed to be at 1 am and not at 3 am  as we thought. The tour agency representative offers to take us quickly to the bus. So we have only 10 minutes to prepare. We meet him at the reception and together we go to the car. After 15 minutes we get into our bus full of Russian tourists. We take only two free seats left at the back. At least we have lot of time for sleep. The tour guide shortly sketches the plan of our journey (in Russian) and then another tour guide interprets just part of it in English: in Cairo as a English speaking group we will go in separate car. We wonder how many of us speak English here as the bus is (really)  full of Russians. We take a nap.

Suddenly the bus stops – it’s time to check passports and visas.  Two guys in uniforms pack into the bus . Suddenly one of them stops somewhere at the end of the car, but he has not checked our passports yet. He tells a couple with two children to get out. They tried to explain that it’s a misunderstanding. But the officers remained adamant. It turned out that the family had problems with visas. Apparently they were given visas only for stay in Sharm el Sheikh or for a shorter period. We heaved a sigh of relief when it turned out that our visas are OK. Again we fell asleep.

WP_000278 - Kopia

In the morning we saw rather monotone landscape – blue sky and golden, sandy mountains. Sometimes some buildings or hotels in constructions appear on the horizon. We stop at the roadside shop for breakfast. We buy some cakes filled with dates and figs. Others have their own food or buy a cup of fresh made Turkish coffee made in a pot called cezwe (picture below) – a very popular way of coffee making in the Middle East.

b7ab0f12fb57fa9ff40213c77183bfba (source: Pinterest)

After quick breakfast break we go further. After about 30 minutes we stop again to change the wheel. While we are waiting in the car we can see one of the workers during his morning prayer.

WP_000287 - Kopia

We can go further with a new wheel. Soon we pass the Suez Canal that connects Asia with Africa. From this point of our journey there is only about 2 hours left to Cairo.

WP_000281 - Kopia

(Passing the Suez Canal)

To Cairo leads a long motorway. From here the landscape is getting more attractive since here and there one can see some buildings and more cars. Suddenly the outskirts of Cairo emerge on the horizon. Soon they are replaced by high buildings, apartment blocks, mosques and everything else the big city can be recognized from. From what we see we can say that Cairo is a capital of poor country. The walls of the buildings have tracks of fire. They look old. There are lot of old cars as well, sometimes the carts driven by donkey or horse pass us by.


WP_000301 - Kopia



(The streets of Cairo)

1. The Egyptian Museum in Cairo

Soon we arrive at the Egyptian Museum where our tour guide awaits us. We are split into two groups – Russian and English. The English group consists of only 4 people – us and another couple from London that was sitting in front of us in the bus. Our tour guide suggests that we first see the square before the museum full of antique monuments (taking pictures is forbidden inside the building). They were left here cause there was not enough place inside since there were lot of new discoveries during the 20th century.






After about 30 mins we start our journey through the centuries of Egyptian history. First our tour guide shows us the monuments from the Old and New Kingdom. He also teaches us how to read hieroglyphs on the monument of Ramesses II. Then we go to another room – with sarcophagi and some treasures and everyday items found in the tombs of some pharaohs: famous pharaoh chair of Echnaton, bed of Tutanchamon, fans and everyday clothes. Everything gathered under one roof. Amazing…

Now the moment we have all waited for has come – visit to the Tutanchamons’s room. We walk in alone because tour guides not allowed there because of not enough space and silence. Everything is amazing here and in good condition like it was crafted yesterday and not 3000 years ago. Colorful jewelry (bracelets, necklaces etc.) are made of gold, lapis lazuli (only pharaoh and the richest people in the country could afford this stone) and other precious stones. Of course there is the famous burial mask of Tutanchamon watching every person passing by like an ancient guard.


(Source: Pinterest)

We have to count every minute, because we don’t have much time due to the wheel changing on the road. As we go out our tour guide gives us some time so we could see what we please. It’s impossible to see all of the expositions in just one hour, but at least we will see what interests us most: papyruses, figurines and monuments with hieroglyphs. As we finally find ourselves in the Echnaton room we have to leave – it’s lunch time.

2. Lunch and cruise on the Nile river

The lunch takes place in the local restaurant. We get there by boat admiring the shores of the Nile river.


SAM_0068 SAM_0056 SAM_0054 SAM_0051 SAM_0044

WP_000304 - Kopia

For lunch we have – as usual in Egyptian cuisine – some vegetables, meat, bread, salads. Everything is light an simple – food adequate for the hot weather. We chat about living in London, about the visit to the museum and Egypt in general. We could talk until midnight but it’s time to finally see the Pyramids.

3. Pyramids

We get into the car and drive through the streets of Cairo. The road to Giza leads through a really poor district of the town. We imagined it somewhat differently. But this is how it works when your knowledge about a country is based mainly on books.

WP_000314 WP_000316

After about 20 minutes we can see the pyramids behind buildings.

SAM_0104 - Kopia

Soon we are standing against the Pyramid of Cheops. It really makes impression. It’s big, majestic, almost sacred. And it was meant to be like that. As  a burial place of pharaoh it was supposed to tell everyone how great the pharaoh was and drive away those who wanted to rob him of his wealth.

SAM_0116 - Kopia WP_000344 - Kopia

Our tour guide takes some pictures of us as we climb onto the pyramid – climbing onto the pyramids is not allowed, however you can climb onto the few rocks 3-5 meters      above the ground.

SAM_0126 - Kopia

WP_000352 - Kopia

Then a friend of our tour guide persuades us to take a camel ride. We agree, although we have some experience in camel riding but it’s not the same when you are in Giza!

SAM_0131 - Kopia

Slowly we head on to see the Sphinx. There are a lot of salesmen here – everybody wants to take advantage of the tourists who surely have money. They try every method – even pushing the souvenirs into your hands. They are even inside of the Sphinx. Our guide wants to show us mainly a hole covered with grating and with lot of money inside – thrown for good luck – a typical attraction for tourists. And no prize for guessing who takes it all at the end of the day.

WP_000378 - Kopia


To our surprise our guide seems to have almost finished his work. So I ask him for more time as I want see the pyramids once again and make some pictures enjoying the view and whole atmosphere. I want to imagine how it was here nearly 3000 years ago.

SAM_0184 - Kopia

Soon we discover that it was rather risky move, because we were followed by a Beduine on camel offering a ride. After few polite refusals he still did not seem to understand that we want to be here alone. We had to ignore him for a while and he left. Now we could rest, think about pharaohs and the making of pyramids. The fact that they were build nearly 3000 years ago by the people who lived and worked here makes it rather mystical place.

WP_000365 - Kopia

SAM_0173 - Kopia

WP_000369 - Kopia

SAM_0139 - Kopia

(Cairo – panoramic view)

SAM_0164 - Kopia

We take some pictures and go back to our car. It’s time to go.


Kolejny dzień, kolejna podróż. Tym razem wybieramy się do Kairu.

Nic tak nie podbudowuje, jak fakt, że jest się dobrze przygotowanym do wyprawy. Byliśmy już na dwóch, więc wiemy jak się ubrać, ile dokładnie zapakować żywności, by przeżyć całą dobę, wliczając lunch na miejscu. Bogaci w doświadczenia z poprzednich dni kładziemy się spać, nastawiając budzik na 3:00, gdyż wyjazd ma być o 4:00. Tak przynajmniej sądziliśmy. Jednak już o 1:30 budzi nas telefon. Okazuje się, że nasz autokar jest już przy następnym hotelu, zabierając turystów do Kairu. Zbieramy się na równe nogi i dosłownie w niecałe 10 minut ubieramy się, pakujemy i udajemy na recepcję, gdzie po chwili wita nas przewodnik, który prowadzi nas do samochodu osobowego z kierowcą i tak gonimy nasz autokar. Po 10 minutach wchodzimy do pojazdu pełnego Rosjan i znajdujemy nasze miejsca – na samym końcu. W autokarze, jak w autokarze – ciasno, duszno, wolno mijają minuty, a co dopiero godziny. Nasz przewodnik, Egipcjanin, który świetnie zna język rosyjski, krótko streszcza plan wycieczki, następnie informuje, że grupom z językiem angielskim na miejscu zostanie przydzielony osobny przewodnik oraz samochód. Zastanawiamy się ile w sumie może być tu osób, oprócz nas, mówiących po angielsku, bo na razie wszyscy to Rosjanie, oprócz ciemnoskórej pary siedzącej naprzeciwko nas.

Obecność Rosjan nas już nie dziwi. W hotelu, w którym się zatrzymaliśmy, jest ich zatrzęsienie. Są na każdym kroku, dlatego personel zmuszony jest również nauki języka rosyjskiego, choćby w stopniu komunikatywnym, jednak angielski i tak jest tu na porządku dziennym. Wydaje się, że Rosjanie opanowali wszystkie miejscowości turystyczne i resorty Egiptu, Polacy nie pozostają w tyle. Gdy znaleźliśmy się na lotnisku w Sharm El Sheikh od wejścia po samą bramkę z celnikami rozciągała się długa i szeroka kolejka, w której znajdowali się głównie Polacy. Wyglądało to nieco jak wielka fala emigracyjna, której tak bardzo obawiali się Niemcy w 2011 roku (w rezultacie okazało się, że nic takiego nie nastąpiło, gdyż Polacy już od lat pracowali w Niemczech, tyle że na czarno).

Postanawiamy się nieco zdrzemnąć, gdyż czeka nas długa podróż. Autokarem z Sharm El Sheikh do Kairu jedzie się ok. 7-8 godzin. Dlatego sen podczas jazdy jest jak najbardziej wskazany.

Nagle autokar zatrzymuje się. Zostajemy powiadomieni, że zaraz nastąpi kontrola paszportów, po czym do środka wchodzą mundurowi i celnicy. Powoli i spokojnie oglądają każdy dokument i nagle jeden z nich zatrzymuje się przy małżeństwie z dwójką dzieci. Staje przy nich, bacznie analizuje zdjęcia, porównuje, przegląda. Nagle ni stąd ni z owąd każe całej czwórce opuścić samochód. Biedni turyści przekonują celnika, że to jakieś nieporozumienie. Niestety ten pozostaje nieugięty. Wszyscy wychodzą na zewnątrz, czekamy jeszcze 15 minut, aż sprawa może się wyjaśni. Niestety rodzina już nie wraca. Okazało się, że nie mieli odpowiednich wiz w paszportach i nie mogli jechać dalej. Szybko przejmujemy ich miejsca, aby móc rozciągnąć się na fotelach. Zasypiamy.

Budzimy się nad ranem. Za oknami widać złote piaski, wydmy, skały i skrawek morza. Po drodze mijamy jakieś budynki lub kolejne hotele w trakcie budowy. Zaczyna robić się ciepło.

Zatrzymujemy się na śniadanie w przydrożnym sklepie, gdzie zostajemy ok. 30 minut. Tam kupujemy ciastka nadziewane daktylami i figami. Rozglądamy się jeszcze chwilę. W głębi widać kolejkę po kawę. Podchodzę do lady, by bliżej przyjrzeć się całemu procesowi jej parzenia. W Egipcie, jak i w innych krajach Bliskiego Wschodu, przyrządza się kawę po turecku. Małe naczynie kuchenne, dżezwę (tur. cezwe, arab. Rakwa/raqwa, dalla, kanaka), zalewa się wrzątkiem, wsypuje się zmieloną kawę, cukier, a następnie stawia na małym ogniu. Napój jest gotowy, gdy płyn podniesie się 2 lub 3 krotnie do brzegu naczynia, tworząc grubą warstwę piany, a z boków będzie wydobywać się para. W parnym pomieszczeniu czuć aromat parzonej kawy w małych, miedzianych dżezwach. Co chwila obsługujący klientów Egipcjanin bierze jedną z nich i nalewa napój do filiżanek.

Ruszamy w dalszą podróż. Krajobraz za oknem jest raczej monotonny. Wciąż błękit nieba kontrastuje z ze złotem piasku. Czasem mijają nas samochody. Nagle zajeżdżamy do warsztatu mechanicznego. Okazuje się, że konieczna jest wymiana koła. Cały proces powoduje opóźnienie całej wycieczki. Zza okien autokaru obserwujemy grupę mechaników. Chyba nadeszła pora modlitwy, gdyż jeden z nich rozkłada modlitewnik i siada na nim w pozycji klęczącej.

Wreszcie możemy jechać dalej. Po ok. 1,5 godzinie dojeżdżamy już do Kanału Sueskiego, który łączy Azję z Afryką. Po chwili widzimy już statki sunące po wodzie. Wjazd do Kanału został dekorowany mozaiką przedstawiającą hieroglify i postacie z egipskiej mitologii. W tym momencie nasz przewodnik wziął mikrofon, by poinformować nas, że za chwilę znajdziemy się w Afryce. Do Kairu pozostały jeszcze 2 godziny drogi.

Do Kairu prowadzi długa autostrada. Można ją poznać w momencie zwiększenia ruchu na drodze oraz widokach. W oddali widać więcej budynków, roślinności. Po jakimś czasie ruch zwiększa się i pojawia się ciaśniejsza zabudowa. Zarówno na przedmieściach, jak i w samym mieście spotkać można stare bloki, często zapuszczone, z czarnymi śladami wskazującymi na dawne pożary. Raz po raz z ziemi wyrasta meczet.

Nagle odzywa się nasz przewodnik i zaczyna opowiadać o Kairze i zwyczajach Egipcjan. Następnie informuje, co dokładnie będziemy zwiedzać, a właściwie nie my tylko grupa rosyjska. Ale plan jest podobny.

Pierwszy etap: Muzeum Egipskie

Przed Muzeum poznajemy naszego przewodnika dla grupy z językiem angielskim. Okazuje się, że jest nas czwórka – my i jeszcze jedna para, która siedziała przed nami w autokarze. Świetnie się składa, gdyż jeśli grupy turystyczne są mniejsze, zawsze pozostaje więcej czasu na zwiedzanie indywidualne.

Przewodnik radzi, byśmy chwilę pozostali przed budynkiem i sfotografowali to, co nas interesuje na zewnątrz (plac z wejściem głównym zdobią liczne rzeźby z hieroglifami, również autentyczne), gdyż robienie zdjęć wewnątrz muzeum jest zabronione.

Nie mamy niestety czasu na zwiedzenie wszystkich kolekcji, gdyż z powodu wymiany koła podczas podróży, mamy pewne opóźnienie. Dlatego zatrzymujemy się jedynie przy głównych eksponatach.

Zaraz przy wejściu J. pokazuje nam mapę Egiptu oraz plan muzeum. Najpierw zatrzymujemy się przy posągach z okresu Starego, Średniego i Nowego Państwa, przy których krok po kroku wspólnie odczytujemy hieroglify, tym samym poznając religię i wierzenia starożytnych Egipcjan.

Następnie przechodzimy do pomieszczenia z sarkofagami, gdzie znajduje się również kilka mumii oraz przedmioty, które zwykle można znaleźć w grobowcach faraonów. Oglądamy, te, które znaleziono w grobowcu Echnatona i jego małżonki Nefretiti: słynne krzesło królewskie, przedmioty codziennego użytku – wachlarze, ubrania itd., a także popiersie Nefretitti.

Nasz przewodnik szybko pokazuje nam papirusy i jeszcze kilka ciekawostek, a na koniec prowadzi do komnaty ze skarbami Tutanhamona, gdzie wchodzimy sami, gdyż przewodnicy nie mają do niej wstępu – jest bardzo mała, poza tym obowiązuje w niej absolutna cisza. Gdy do niej wchodzimy, pierwsze, co nas uderza to ciemność, półmrok, z którego po chwili wyłaniają się jedne z najpiękniejszych skarbów kiedykolwiek znalezionych w Egipcie. Oczywiście kunsztem wykonania zachwyca grobowa maska Tutanhamona, ale najwięcej jest tu wspaniałych okazów biżuterii młodego faraona ze złota, lapis lazuli (na ozdoby z tym kamieniem mogli sobie pozwolić tylko faraonowie i najbogatsi dostojnicy) i innych kamieni. Obok wszelkich kosztowności wyeksponowano buty władcy i przedmioty codziennego użytku a także amulety, które znaleziono w zmumifikowanych zwłokach. Nagle miejsce to wydaje się magiczne. Oczami wyobraźni widzę nastolatka na tronie wachlowanego przez służących wachlarzami z piór, jego nadgarstki zdobią złote bransolety, szyję – naszyjnik władcy. Widzę również jak osłabiony chorobą wspiera się na jednej ze swoich lasek. Próbuję sobie wyobrazić proces mumifikacji ciała, gdy w bandaże wplatano amulety bardzo przydatne w drodze duszy do wieczności. Na koniec przyglądam się dostojnej twarzy Tutanchamona odciśniętej w masce. Patrzy na mnie tym samym wzrokiem, co na wszystkich podwładnych, robotników, kapłanów, rabusiów, którzy widzieli ją kilka tysięcy lat przede mną – jest w nim pewien element ostrzeżenia, zdaje się milcząco ostrzegać przed jakimś niebezpieczeństwem, które może się przydarzyć osobie, która śmiałaby tknąć skarby króla, syna Re.

Powoli udajemy się do wyjścia, nasz przewodnik daje nam ok. 30 minut na samodzielne zwiedzenie muzeum. Wydaje się to wręcz fizycznie wykonalne. Nawet nie przyglądając się dokładnie eksponatom i jedynie je mijając, spacer po muzeum to istna wędrówka przez kilka tysięcy lat. Najpierw udajemy się do pomieszczenia z papirusami i figurkami, gdzie udaje nam się zidentyfikować kilka pozycji często występujących w różnych książkach i albumach. Chcieliśmy jak najwięcej skorzystać z tego cennego czasu i przechodziliśmy od epoki do epoki (ekspozycje są rozstawione w muzeum według okresów panowania poszczególnych dynastii), aż w końcu znaleźliśmy się w pomieszczeniu z posągami Echnatona – króla, który zreformował religię starożytnego Egiptu wprowadzając henoteizm. Wielkie posągi naprawdę robią wrażenie, ale najbardziej interesujące są wyrzeźbione w nich hieroglify – kiedyś przyrzekłam sobie, że zgłębię tajniki ich odczytywania. Następnym razem przyjadę tu bogatsza o tę wiedzę.

Drugi etap: Łodzią po Nilu i lunch

Niestety czas ruszać dalej. Udajemy się do samochodu osobowego z kierowcą i udajemy się kilkaset metrów dalej nad Nil. Tam wsiadamy w czekającą na nas łódź i udajemy się w rejs po rzece. Co prawda nie jest to tradycyjna feluka, czyli łódź bez silnika z żaglem, ale spełnia swoją funkcję. Dzięki niej możemy podziwiać brzegi Nilu, które uległy diametralnej zmianie od czasów faraonów. Na każdym kroku widać jakiś hotel, restaurację lub meczet. Po wodzie suną łodzie, raz po raz widać surfingowców.

Po chwili dobijamy do brzegu. Okazuje się, że nadszedł czas lunchu i nasz przewodnik prowadzi nas do pobliskiej restauracji, gdzie czekają już na nas dość proste potrawy, jak gotowane warzywa, chleb, mięso i sałatki – jednak nie jemy zbyt wiele – trudno coś przełknąć w taki upał. Natomiast jest to świetna okazja, by zapoznać się bliżej z naszymi towarzyszami wycieczki. Okazuje się, że są bardzo mili, rozmawiamy o życiu i pracy w Londynie oraz Egipcie i co zrobiło na nich największe wrażenie w muzeum. Rozmawialibyśmy z nimi pewnie do wieczora, ale nasz przewodnik poinformował nas, że niedługo będziemy musieli się zbierać, jeśli chcemy zobaczyć piramidy przed zachodem słońca.

Trzeci etap: Piramidy w Gizie

Pod piramidy podjeżdżamy po ok. 30 minutach drogi jeżdżąc po zawiłych i tłocznych ulicach Kairu. Już z daleka widać było majestatyczne grobowce faraonów wyłaniające się zza budynków.

W końcu dojeżdżamy pod kompleks piramid w Gizie. Już z samochodu widok był niesamowity. W momencie, gdy wysiadamy, zostajemy zbombardowani przez handlarzy pamiątkami, którzy próbują nawet wkładać nam je do rąk, byśmy kupili jedną z nich. Nie dajemy się jednak i po długich namowach tubylców przechodzimy dalej.

Piramida na zdjęciu wygląda kompletnie inaczej niż piramida oglądana „na żywo”, zresztą jak wszystko. Oglądając zdjęcie, możemy sobie jedynie wyobrazić, jak coś wygląda w rzeczywistości.

A w rzeczywistości piramidy są ogromne, majestatyczne i …milczące – takie miały właśnie być w zamyśle ich architektów oraz samych faraonów. Na ich wygląd miały wpływ głównie dwie funkcje, jakie miały spełniać. Nie dość, że skrywały grobowce władców Egiptu z całym ich bogactwem, to jeszcze za ich życia były niejako odzwierciedleniem ich władzy, wielkości i boskiej natury.

U stóp piramidy znajduje się pełno turystów oraz handlarzy, którzy nie odstępują ich nawet na krok w nadziei, że uda im się coś sprzedać: papirusy z hieroglifami, figurki faraonów, skarabeuszy, widokówki ze zdjęciami…Potrafią być bardzo natrętni, zresztą tak samo jak Beduini oferujący przejażdżkę na wielbłądzie – ci potrafią nawet śledzić swoje „ofiary”. Każdy chce zarobić chociażby funta, euro lub dolara – dla przeciętnego Egipcjanina to spora suma pieniędzy. Dla przykładu: 10 dolarów amerykańskich to ok. 70 funtów egipskich, czyli bardzo dużo.

Nasz przewodnik krótko opowiada nam o piramidzie Cheopsa, ostrzega przed handlarzami i radzi, by telefony lub aparaty mieć zawsze przy sobie i nie dawać nikomu nawet pod pozorem zrobienia zdjęcia. Po krótkim wstępie i streszczeniu historii powstania budowli proponuje, byśmy wdrapali się na kilka schodków, by nas sfotografować. Od 80 lat obowiązuje zakaz wchodzenia na piramidy w Gizie, jednak specjalnie dla turystów wytyczono miejsce, gdzie mogą wdrapać się na kilka stopni.

Egipskie piramidy, jakie dziś znamy, mają co prawda budowę ostrosłupa na kwadratowej podstawie, jednak nich powierzchnia nie jest zupełnie gładka. Tworzą ją ułożone na sobie kamienie, więc jest to budowa bardziej schodkowa. W wyniku upływu tysięcy lat wierzchnia warstwa wykończeniowa uległa zniszczeniu, odkrywając całą konstrukcję budowli. Mimo to udało się zachować (lub odrestaurować) jej skrawek u stóp piramidy Cheopsa. Są do gładkie tafle kamieni ułożone jedna przy drugiej tak, że między nimi nie ma żadnych przerw.

Nasz przewodnik chce nam pokazać jeszcze posąg Sfinksa. Udajemy się do niego samochodem. Nie robi na nas większego wrażenia, gdyż wyobrażaliśmy go sobie w nieco większych rozmiarach. Robimy kilka zdjęć również na tle piramid i wchodzimy do środka, skąd jedna po drugiej wychodzą i wchodzą kolejne wycieczki. Wewnątrz jest również pełno handlarzy wyłaniających się raz po raz zza kamiennych kolumn. Wchodzimy tylko na chwilę, gdyż nie ma tam nic do zwiedzania oprócz studni z pieniędzmi (które wrzuca się na szczęście, po czym zapewne o zmroku egipscy handlarze lub strażnicy opróżniają studnię i tak im schodzi dzień za dniem). Zmęczeni nagabywaniem handlarzy wychodzimy na zewnątrz, gdzie nasz przewodnik robi nam kilka zdjęć zadowolony, że wszystko nam pokazał. Jesteśmy trochę rozczarowani, gdyż myśleliśmy, że da nam trochę więcej czasu na obejście kompleksu. Moim marzeniem było przyjechanie w to miejsce, więc nie dają za wygraną. Pytam się, czy to już wszystko, bo chciałabym jeszcze iść pod piramidy. Na to przewodnik oświadcza, że mamy jeszcze trochę czasu, ale niedługo będziemy musieli się zbierać. Niestrudzeni zostawiamy go z parą z Londynu, którzy nie kwapią się, by jeszcze raz obejrzeć najsławniejsze egipskie budowle, i jeszcze raz idziemy pod piramidy.

Chcę zrobić jeszcze kilka zdjęć i nacieszyć się widokiem budowli, które były świadkiem historii Egiptu za czasów jego świetności. Robię zdjęcia zarówno piramidy, jak i panoramy, którą tworzą skrawek budynków Kairu oraz rozciągająca się na zachód pustynia. Nagle pojawia się Beduin oferujący przejażdżkę na wielbłądzie. Grzecznie dziękujemy i przechodzimy dalej. Ten nie daje jednak za wygraną. Jedzie za nami. Gdy słyszy kolejną odmowę na chwilę znika, by po 10 minutach znów się pojawić. Trochę nas to denerwuje i psuje całe zwiedzanie obiektu. Mimo, że jest dość późno, egipscy handlarze i Beduini nie dają za wygraną. Jest ich tu pełno, co nie służy turystom, którzy naprawdę przyjechali w to miejsce po to, by naprawdę doświadczyć czegoś wyjątkowego, skrawka minionych epok jeszcze z okresu Starego Państwa, gdy w Egipcie panował dobrobyt. Powoli udajemy się w kierunku naszego przewodnika i naszych towarzyszy podróży, których zostawiliśmy przy aucie, po czym wracamy do autokaru.

This entry was published on July 15, 2013 at 10:17 pm. It’s filed under Lifestyle, travel and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: