Direction Egypt: Day 4

WP_000247 - Kopia

United Kingdom(Great Britain)

The day for another journey has come. Today we are sightseeing the Coloured Canyon and Blue Hole in Akaba Bay. Again we pack comfortable shoes, clothes and snorkeling equipment.

We go to the reception, where after a while we meet our driver. He does not speak English very well, but we can communicate. We give hi our names and room number, which is a proof of our identity. We follow him to the car. It turns out that we are his first passengers. We ask him if there will be more of us. He says that about 6 more.

After 15 minutes there is more of us. The driver stops the car at the next hotel and one Egyptian guy greets us in English, our tour guide as we suppose.  He is tall, has short cut hair and wears white sweatshirt (it’s not so hot, sometimes even cold). Taking into the consideration his choice of black sunglasses and stylish watch you can say that tour guides are certainly a well paid group in this country that depends mainly on tourism. After a while a group of young girls follows him from another hotel. They seem to like him – they are all Russians.  Apart from them there is another pair – also Russians or Ukrainians.

SAM_0559 - Kopia

SAM_0561 - Kopia

Max – that’s the name of our guide – talks with everybody in Russian, only in conversation with us he uses English. His Russian is far better than English, however, not ideal. He does not add some endings to nouns or mixes them as he likes. He also uses some well known phrases and we got an impression that he repeats the old speech prepared some time ago for tourists. He boasts about his trips to Moscow and St. Petersburg. However, it can be heard that his lessons were based mainly on verbal communication than books.

SAM_0557 - Kopia

It is enough, though, for him to tell us about history of Egypt and its attractions. He keeps comparing Egypt to Russia, especially the people and customs, which is a good marketing trick to prove that he is a ‘(ваш) друг’ (our friend). As Polish we understand 85% from what he is saying. Sometimes we nod and laugh to show that we don’t need interpreting in English.

SAM_0555 - Kopia

We stop at the nearest shop. Here the Russians buy snacks and cookies, our guide and driver  drink coffee. We stay here for about a half hour. The sun starts to shine intensely. You can hide before sunrays in the store or under the roofed pergola (or rest place) with seats that stands right next to it. A black goat is wandering with a slight limp on the square, after few seconds another, smaller one emerges. The first thing, however, that catches our eye from the entrance is an off-road car wrack. Old vehicles seem to be frequent outdoor decorations of the Egyptian roadside stores and bars. Right behind the shop there is an old fishing boat. It seems that having no serious means on their own the locals try to decorate their businesses with anything they find on their way.

It’s time for us to go. Max distributes small bottles with water and continues the lesson about Egypt’s history. He talks about the Ramesses II and his numerous wives as well as the beautiful queen Nefertiti and Achneton and he jokes that she was his grandgrandmother. We know already that Egyptian people are very kind and have a god sense of humor, so that kind of jokes occur on a daily basis.

SAM_0572 - Kopia

From the car we can see golden sands. This is the last part leading to the canyon. Max tells us to prepare for a back massage and ask ‘Schumacher’ (i.e. the driver) to show us what he can do with his car. After a while we understand what he meant. The car jolts along the bumpy road and I feeel whole my body jumping and shaking as ‘Schumacher’ swerves abruptly in left, then in right and again.



Finally we arrive on the place from where we have to take a walk. Max shows us the route in the Canyon. It takes few minutes until we walk down the gorge.

The road is not so steep and it does not impress us as much as the view of the rocks. They have yellow-orange-brown color and are decorated with wavy lines or patterns. We stop sometimes to listen Max as he talks about this wonderful place. Of course before that we learn that he knows every rock and stone here. We also learn that the Coloured Canyon was formed over millions of years ago and before it was placed under the sea. The waters retreated  living wavy lines on the sandstone and limestone rocks as well as colors ranging from yellow, orange, red and brown. Little patterns, on the other hand, and depressions were left by crustacea.

SAM_0590 SAM_0592 SAM_0594

We go further. After a while we come across first obstacles like stairs, high rocks and sometimes we have to jump in order to overcome them, sometimes we need male help. However, we don’t feel discouraged since  we are surrounded by Indiana-Jones-like landscapes. Suddenly right before our very eyes high there emerge wavy rocks in different shapes. Once we see a crocodile, stairs, a heart on another occasion. During the whole trip we saw maybe 2 or 3 plants – a branch growing right from the rocks, a lonely bush and a tree on the middle of the road.

SAM_0597 SAM_0600 SAM_0601 SAM_0603 SAM_0585

This part of the Canyon measures apprx. 1 km.  Soon we can see the cars with drivers and Bedouins in the distance. They were waiting for us to come with Bedouin tea which, as we learn, is good for stomach and digestion.

SAM_0611 SAM_0615

We get into the cars and drive to the Blue Hole. We are extremely excited since it is one of the most beautiful coral reefs in the world.

We can see the sea from behind the windows. We stop at a small store with diving equipment for hire. We are told that the water is so cold that we will need warm wet suits. We also buy waterproof camera case because we will make underwater pictures. We were also advised to take life jackets as this is the place for good swimmers only (102 m deep) but we thought it will be too much and we will not need them at all as we feel comfortable with fins. We could not be more wrong.



On the beach we go to one of the local restaurants in which we will eat lunch. We leave our clothes there and get ready for snorkeling. Water is really cold, however our suits are warm enough. We put on the masks and fins and dive in the crystal water. We want to swim further, beyond the coral reefs that only hurt our legs and knees. Max said that the most beautiful views can be seen from the left side of the coral reef. But to get there seems terribly difficult for us since water is uneasy and the sea was so rough that w could not even swim. We give up after 10 minutes. We make just few pictures and go to out restaurant. We want to change clothes. The queue is very long. Finally we manage to get in to the one of the cloak-rooms and with dry clothes on we go to have lunch.


There are vegetables, humus, bread and big fish on the table baked especially for our group. We demolish literally everything. At the end the cats come to eat the leftovers. They loiter around the restaurant all the time.


It’s time for us. We wander along the coast. At the end we meet the Bedouins with camels waiting for us. We prepare for a short ride. The camels are quite high and we have to be careful when they get up and down. The worse thing, however, is that  there is no such a thing here as reins or stirrups that usually help to keep balance and guarantee safety during the ride. The only thing we hang on tightly to is a  30 cm high handgrip. It does not help to keep balance. Riding the camel requires the work of a whole body, that’s why we do our best to not to fall from its back. I am the one who leads the whole caravan and it  makes me proud. The ride seems longer as I thought. It lasts a good 20 minutes along the coast of the Red Sea.


The drivers in the cars are already waiting for us at the distance. However, it’s not the end of our tour.  The next attraction is the local souvenirs shop where we can get ‘real’ perfumes and papyruses. When we get to the place, we walk in to find out what possible ‘treasures’ are waiting for us in the poor looking store with faded hieroglyphs-like paintings on the walls.


When we walk into the almost empty space, there are few tradesmen greeting us from the entrance.  One of them gives us the buying cards. First we are taken upstairs, where the perfume shop is placed. There we are divided into two groups. After a while two tradesmen approach each group to present all scents we want. So we try „Nefretiti”, „Ramesses II”, „Cleopatra” and few allegedly prepared for global brands like Dolce & Gabbana, Chloé or Dior. Of course, it’s too beautiful to be true. Anybody who is interested in fashion and perfume industry knows that famous brands prepare their scents in chosen places only from carefully selected ingredients. We let ourselves talked into purchase of only one scent for a very long time. When we see that we are the only ones left we quickly finish the presentation leaving the buyer unsatisfied. We move downstairs where we find lot of papyruses with painting. They look like they have been prepared especially for us yesterday. Typical souvenirs for thousands of tourists to come. We prefer ‘real’ souvenirs like a coral reef found on the shore of our hotel’s beech. This was the end of our trip.


Nadszedł dzień kolejnej wyprawy. Dziś zwiedzać będziemy Kolorowy Kanion oraz pojedziemy nad  Blue Hole w zatoce Akaba. Znów pakujemy buty, wygodne ubrania oraz sprzęt do snorkelingu.

Udajemy się na recepcję, gdzie po chwili podchodzi do nas kierowca wycieczki. Nie mówi zbyt dobrze po angielsku, ale jakoś się dogadujemy. Podajemy mu nasze nazwiska oraz numer naszego pokoju, potwierdzając tym samym naszą tożsamość. Prowadzi nas do samochodu. Okazuje się, że jak na razie jesteśmy jego pierwszymi pasażerami. Pytamy się, czy będzie więcej osób. Odpowiada, że dojdzie jeszcze 6.

Po 15 minutach jest nas więcej. Podjeżdżając pod kolejne hotele, kierowca przyprowadza następnych uczestników wycieczki, w tym naszego przewodnika. Ten wita się z nami po angielsku. Także jest Egipcjaninem. Jest dość wysoki, krótko obcięty, ubrany w jeansy, jasną bluzę (nie jest aż tak gorąco, chwilami nawet zimno). Na nosie ma czarne okulary przeciwsłoneczne, na nadgarstku stylowy zegarek. Bardzo różni się od Islama, który towarzyszył nam w drodze na górę Synaj i w klasztorze Św. Katarzyny. Ten jest bardziej pewny siebie, trochę przebojowy, trochę bezczelny. Ale okazuje się, że część wycieczki zdaje się go lubić – młode Rosjanki. Oprócz nich jest jeszcze jedna para – także Rosjan lub Ukraińców.

Max – tak nazywa się nasz przewodnik – rozmawia ze wszystkimi po rosyjsku, tylko z nami po angielsku.  Jego rosyjski jest o wiele lepszy, choć też nie idealny – nie potrafi odmieniać niektórych rzeczowników. Okazuje się, że Max był w Petersburgu oraz Moskwie, o czym sam nie omieszkał powiedzieć podczas  podróży. Jednak słychać, że jego nauka odbywała się bardziej na zasadzie komunikacji werbalnej, na pewno nie wiedzy podręcznikowej. Jednak to wystarczy, by płynnie opowiadał nam o historii i atrakcjach Egiptu. Najpierw w języku rosyjskim, później angielskim. Wciąż stosuje porównania do Rosji, zwłaszcza jeśli chodzi o ludzi i zwyczaje – pewnie tylko po to, by przypodobać się Rosjanom. Jako Polacy rozumiemy z ok. 85% z jego wywodów. Czasem potakujemy głowami lub śmiejemy się na znak, że dociera do nas o, co mówi.

Zbliżamy się do przydrożnego sklepu. Tu Rosjanie kupują przekąski, w tym i ciastka, przewodnik i kierowca piją kawę. Zostajemy tu chwilę. Słońce zaczyna świecić coraz bardziej. Można się przed nim skryć w sklepie lub w zadaszonym miejscu z siedziskami, które znajduje się zaraz przy nim. Po placyku spacerują kulejąca koza wraz z małą kuzką. Przy wejściu  nasz wzrok przykuwa wrak samochodu terenowego. Dość częsta ozdoba przydrożnych knajp. Tuż za sklepem  znajduje się stara łódź. Widać, że tubylcy nie mając żadnych większych środków na upiększanie takich miejsc jak to, próbują sięgać po takie ‘atrakcje’, jakie wpadną im w ręce.

Ruszamy dalej. Max rozdaje małe butelki z wodą. Opowiada dalej o Egipcie. O faraonie Ramzesie II i jego licznych żonach oraz królowej Nefertiti i Echnatonie, po czym żartuje, że to tak naprawdę jego babka. Już wiemy, że Egipcjanie na ogół lubią dowcipkować i są bardzo mili. A tego typu żarty są na porządku dziennym. Każdy Egipcjanin szczyci się starożytną historią swojego kraju i chce wierzyć, że choć jeden z faraonów lub jego potomków był jego prapra…pradziadkiem.

Dojeżdżamy do kanionu. Ostatni odcinek drogi prowadzi przez pustynne piaski wraz z licznymi wybojami i dołami. Max ostrzega tylko byśmy przygotowali się na porządny masaż kręgosłupa i nie tylko. Po czym zwraca się do kierowcy („Schumachera”, jak go nazywa), by pokazał kilka swych umiejętności. I rzeczywiście wytrzęsło nas jak nigdy, „Schumacher” raz zwalniał, raz przyspieszał, skręcał w lewo, nagle w prawo sprawiając, że cały samochód ślizgał się po piasku.

Nareszcie dojechaliśmy na miejsce. Jednak by zobaczyć kanion w całej jego okazałości, musimy przejść kilka minut pieszo, ponieważ odtąd zaczynają się już skały. Po chwili Max pokazuje nam mniej więcej trasę wzdłuż kanionu. Jeszcze kilka minut i zaczynamy powoli schodzić w głąb wąwozu.

Droga nie wydaje się na początku zbyt stroma, nie robi wrażenia. Jednak widok samych skał owszem. Mają kolor pomarańczowo-żółto-brązowy i zdobione są różnymi falistymi wzorami, pasami. Co jakiś czas przystajemy i Max opowiada nam jak powstało to przepiękne miejsce, chwaląc się, że zna tu każdą skałę. Dowiadujemy się, że ponad milion lat temu znajdowało się tu morze. Wkrótce wody zaczęły ustępować, odsłaniając przepiękne skały  zbudowane głównie z piaskowca i wapieni. Pasy na różnych stopniach są pozostałością po ustępujących wodach zaś piękne drobne wgłębienia, kształty to ślady po skorupiakach.

Idziemy dalej. Po jakimś czasie pojawiają się pierwsze przeszkody w postaci stopni, wysokich skał, czasem musimy skakać, by zejść niżej, czasem potrzebna jest pomocna męska dłoń. Jednak nie przerażamy się tym, ponieważ otaczają nas widoki rodem z Indiany Jonesa. Nagle przed naszymi oczami wyłaniają się wysokie, pofałdowane skały o przeróżnych kształtach. Raz jest to krokodyl, schodki, a za chwilę serce. Podczas całej drogi udaje nam się napotkać zaledwie dwie może 3 rośliny – gałąź wyrastającą ze skał, samotny krzak oraz drzewo na samym środku trasy.

Powoli dobiega koniec wycieczki – ten odcinek ma zaledwie niecały kilometr długości. W oddali czekają na nas kierowcy a także Beduini z herbatą. Postanawiamy jej spróbować – podobno jest dobra na żołądek i ogólnie wspomaga trawienie.

Wyruszamy w dalszą podróż – tym razem do Blue Hole. Jesteśmy niezwykle podekscytowani, bo to jedna z najpiękniejszych raf koralowych na świecie.

Za oknami już widać morze. Dojeżdżamy do małego sklepu, gdzie musimy wypożyczyć odpowiedni sprzęt do nurkowania, gdyż woda podobno jest bardzo zimna. Bierzemy kombinezony i nieprzemakalny futerał na aparat do robienia zdjęć pod wodą. Proponowano nam jeszcze kamizelki, gdyż w to miejsce dla dobrych pływaków (głębokość wynosi 102 m), ale stwierdziliśmy, że nie będą nam potrzebne, skoro mamy płetwy. Jak bardzo się myliliśmy.

Idziemy wzdłuż wybrzeża i dochodzimy do jednego z lokali, w którym będziemy jeść lunch. Przebieramy się, zostawiamy nasze rzeczy i idziemy do morza. Woda jest rzeczywiście zimna. Jednak mamy na sobie grube kombinezony, więc nie odczuwamy chłodu aż tak bardzo. Zakładamy płetwy i maski i zanurzamy się w przezroczystej wodzie. Chcemy przepłynąć za rafę, o którą ciągle obijamy nogi. Max powiedział, że najpiękniejsze widoki znajdują się po lewej stronie rafy. Jednak i to okazuje się nie lada wyzwaniem, nawet zwykłe przepłynięcie kilku metrów sprawia nam trudność, gdyż fale są tak silne, że unoszą nas w innym kierunku od zamierzonego. Po 10 minutach rezygnujemy. Robimy jeszcze kilka zdjęć i udajemy się do baru. Chcemy się przebrać w suche ubrania. Kolejka do przebieralni jest długa. W końcu udaje nam się wejść do jednej z nich  i już w nowych ubraniach udajemy się na lunch.

Na stole czekają już warzywa, chleb, humus oraz wielka ryba upieczona specjalnie dla naszej grupy. Pałaszujemy dosłownie wszystko. Pod koniec resztki wyjadają lokalne koty, które szwendają się po całym lokalu.

Czas się zbierać. Idziemy wzdłuż wybrzeża, by na jego końcu spotkać czekających na nas Beduinów z wielbłądami. Czeka nas wspaniała przejażdżka na ich grzbietach. Są dość wysokie i trzeba szczególnie uważać, gdy zwierzę podnosi się z miejsca i gdy siada. Najgorsze jest jednak to, że nie ma tu żadnych lejców czy strzemion, które pomogły by w utrzymaniu równowagi i zagwarantowały jako takie bezpieczeństwo. Jedyną rzeczą, której się trzymamy obydwiema rękami jest wysoki uchwyt siodła, który wygląda jak 30 centymetrowy palik wbity w siedzenie. Mimo to nie pomaga to w utrzymaniu całkowitej równowagi. Jazda na wielbłądzie wymaga pracy całego ciała, dlatego dokładamy wszelkich starań, by nie spaść z grzbietu. Prowadzę naszą „karawanę”, z czego jestem niesamowicie dumna. Jazda jest dłuższa, niż się tego spodziewałam. Jechaliśmy dobre 20 minut wzdłuż wybrzeża Morza Czerwonego.

W oddali czekają już na nas kierowcy z samochodami. Jednak to nie koniec wycieczki. Następnie udajemy się do sklepu z pamiątkami, gdzie znajdziemy „prawdziwe” perfumy i papirusy. Zajeżdżamy na miejsce, wchodzimy do środka, by przekonać się, jakie to skarby może skrywać dość obskurny budynek z wyblakłymi już malunkami stylizowanymi na egipskie hieroglify.

Gdy wchodzimy do niemal pustego pomieszczenia od wejścia witają nas handlarze. Jeden wręcza nam karty na zakupy. Od razu zostajemy poprowadzeni na górę, gdzie znajduje się „perfumeria”. Tam zostajemy rozdzieleni na 2 grupy. Po chwili podchodzą do nas dwaj handlarze, prezentując zapachy o egipskich nazwach „Nefretiti”, „Ramzes II”, „Kleopatra” oraz kilka rzekomo przygotowywanych dla globalnych marek, takich jak Dolce & Gabbana, Chloé czy Dior. Oczywiście zbyt piękne, by było prawdziwe. Każdy, kto choć trochę interesuje się modą i rynkiem perfumeryjnym wie, że sławne zapachy tworzone są w wybranych miejscach z wyselekcjonowanych składników. Długo dajemy się namawiać na zakup choć jednego zapachu. Gdy wkrótce okazuje się, że siedzimy u jako ostatni, szybko kończymy prezentację i schodzimy na dół do naszej grupy. Na dole oglądamy jeszcze papirusy  z malunkami. Wyglądają jakby były przygotowane specjalnie dla nas dzień wcześniej. Typowe pamiątki dla rzeszy turystów. My wolimy rozkoszować się prawdziwymi zdobyczami jak zwykły kawałek rafy koralowej znaleziony przypadkiem w morzu w naszym hotelu.

Tak dobiegł końca czwarty ekscytujący dzień w Egipcie.

This entry was published on June 24, 2013 at 10:37 pm. It’s filed under Lifestyle, travel and tagged , , . Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )


Connecting to %s

%d bloggers like this: