Direction Egypt: Day 3, Part 2

United Kingdom(Great Britain)

Suddenly the door open and Islam wakes us all. This is the last stop. We are at the foot of the mountains in a small square full of Bedouins with their camels. The last place we can use the toilet is the small shop.

Islam presents us to Mosa – a young Bedouin who from now on will be our guide, cause only Bedouins know the mountains and local weather inside out. What a (strange?) coincidence. A guy named Mosa will guide us to the Sinai mountain. We say good bye to Islam, take our torches and start out journey.

It’s dark. The road is lit by the moon and millions of stars. In the distance we can see dark mountain ranges that seem to go up from the ground. Here reigns utter silence, the place is mystical. We go forward. We talk to Mosa – in English, of course. We complain about how cold it is but He says it’s OK now compared to what was before during winter and what will be on the top of the mountain. However, we don’t take his words seriously still having in mind the weather in London and in other regions in Europe. Mosa wears a long Bedouins shirt and shorter coat and turban on head. He walks slowly, but with ease, little bit like an old man that has walked this path thousands times. After a half an hour he still keeps the same pace, while we start to feel tired.

After a while, we feel a little bit warmer so we have to get off our overcoats and jackets. The Beduins with camels and other tourists pass us along the way. All of them emerge from the darkness like ghosts.

The Road becomes steeper and treacherous. Sometimes our feet slide because of sand on the rocks or single stones. We ask Mosa how many times a day he climbs the mountain with tours. He said that earlier he had few tours every day but now maybe one as this is very tiring. As he told us he eats breakfast, sometimes dinner as well, but it does not happen often. He is tall and very thin. But he climbs the mountains like nobody else.

At last the first stop. We are approaching a little hut lit with single bulbs or lamps and decorated with Beduin bags and textiles. The shelves are full of drinks and snacks. There is hot tea as well. We sit for a while and admire stars on the dark sky that seem to be even closer than before – within our reach. While we stare at them Mosa call us – it’s time to go.

The path is harder than we thought. It’s even steeper where we are now. And it’s not nice at all as we find camel dung along the way. There is space for 4 people on the path but taking into consideration larger stones and holes it’s better to walk in file, after a guide. With the torches in our hands we trace every single meter of the path in order not to stumble over a stone.

Another stop with a Beduin hut with snacks. We alls it down in order to catch a breath little bit. We still feel warm, we are tired. But we know that this is not yet the toughest stage of our journey. Motivated by the sunrise on the pick of the mountain we are ready to go.

SAM_0473

As the road gets even more steeper we have to put more effort with every step we take. It also gets colder so we put on our coats. Gradually we get more and more tired, as the hour is really late. As most of the tourist are sleeping, we are halfway of our journey to the top. But we don’t give up easily. From time to time Mosa stops for few minutes so we could catch breath. He himself does not seem tired at all, which is a proof that he climbed the mountain many times. He does not seem to hurry, he makes his steps easily – like from the very beginning.

Gradual change of the pressure makes our ears blocked, this is why I hardly  can hear my companions. I am tired – as everybody. The legs are not a problem, but I can feel the overall fatigue, also because of the lack of sleep.

SAM_0471

Slowly we head to one of the last stops. We are relishing every minute of our journey, furtively gazing at the moon and stars. We go into the Beduin hut in order to get warm and drink hot tea. The interior is decorated with colorful fabrics, bags, pictures and postcards – the traces of the previous tourists or guides – hard to say. This stop is a little bit longer as soon we will take more difficult part of our journey – the last 700 steps to the top – the path that you can climb only on foot.

The Road does not seem that difficult at the beginning but it’s not so wide as it was before. There are still some tourists on camels  passing us on the way. Besides, it’s so high that I prefer to go on foot than on camel (apprx. additional 2 m higher). Mosa says that soon the stage with 700 m  steps will begin. A while after that we climb the first steps. We enjoy it as the steps are not so high. But the more higher, the more harder. Not only they (literally) grow from the rocks reaching the height of 50 m, but we also can feel the actual height, on which we find ourselves. Cold, blocked ears and silence – this is the time when you can almost hear the abyss of the mountains. The path becomes more winding and we have to watch our steps. It would we risky to stumble here, as sometimes there are no rocky walls on the right or left and there are only few centimeters to the edge of a precipice.

We stop from time to time to catch our breath. We listen intently to pervasive silence again and again staring at the stars. There are about 4 such stops, but we still feel tired. Our legs refuse to support us and we have to slow down a little bit.

At last we are heading to the last Beduin hut, where we will stay for about 40 minutes waiting for the sunset. It is very cold here. The wind blows. Our coats are not enough so we have to take blankets, of course for some money.  We will give them back after the sunset. For the time being we wrap ourselves with them in hope that they will warm us up. We want to forget about cold and tiredness. I take a nap, however I wake up when my group tells me it’s time to go. This is the last part of the journey, again we have to climb the stars with the wind blowing in our faces. After a while we already reach the top as one of the first groups. Apart from a small building there are few people wrapped with blankets.

SAM_0495

We sit on the Wall, on the very edge of the top, patiently waiting for the first rays of sun to appear. New groups of tourists arrive in every 5 minutes so soon there is no space for more of us. We all are waiting for the sunrise and each of us hundreds of times imagined this moment during their journey. Many times I have seen single rays emerging from behind the mountains until the hole sun disc  appeared on the horizon. Left with such images we were waiting for 15 minutes when to our eyes a small orange lightning ball emerged and then as it went higher and higher it was shining with more and more sun rays – this time in light gold color. One Bedouin started to sing in order to summon the people for a morning prayer.

SAM_0506 SAM_0508 SAM_0509

SAM_0529

The view of mountains in the morning is fascinating and unbeatable. In spite of tiredness we regenerate inhaling fresh air and enjoying the warmth of the sun. Looking down we find it hard to believe that we managed to climb so high.

WP_000106 SAM_0535 SAM_0544 SAM_0536

We head to the St Catherine Monastery that lies at the mouth of a gorge at the foot of Mount Sinai.

WP_000110 WP_000147 WP_000109

WP_000132

Poland

The monastery blends in with the landscape…

WP_000155 WP_000157 WP_000173 WP_000168 WP_000166 WP_000176

Poland

Nagle otwierają się drzwi samochodu i budzi nas Islam, informując, że dojechaliśmy na miejsce. Jesteśmy u podnóża gór na małym placyku, gdzie stoją Beduini z wielbłądami. To ostatnie miejsce, w którym możemy skorzystać z toalety w małym sklepiku.

Islam przedstawia nam Mosę, czyli Mojżesza – młodego Beduina, który od tej pory będzie naszym przewodnikiem, ponieważ to właśnie Beduini najlepiej znają górskie szlaki oraz warunki panujące na pustyni. Cóż za zbieg okoliczności. Na górę Synaj prowadzić nas będzie sam Mojżesz-Beduin. Żegnamy się z Islamem, bierzemy latarki  i rozpoczynamy wspinaczkę.

Jest ciemno. Drogę przyświecają nam księżyc i gwiazdy, których jest tu tysiące – więcej niż gdziekolwiek indziej. W oddali dostrzec można wyrastające z ziemi ciemne pasma gór. Panuje tu grobowa cisza. Jest wręcz mistycznie. Idziemy. Nawiązujemy rozmowę z Mosą – oczywiście po angielsku. Narzekamy, że  jest dość zimno, jednak dowiadujemy się, że to jeszcze nic w porównaniu do tego, co było w zimę i do tego, co nas czeka na samym szczycie. Jednak bagatelizujemy jego ostrzeżenia, mając w pamięci temperatury, jakie panują obecnie w Londynie i w innych rejonach Europy. Mosa ma na sobie długą koszulę Beduina oraz krótszy płaszcz, na głowie turban. Idzie powoli, lecz swobodnie, jak starzec, który przeszedł ten szlak tysiące razy. Po  30 minutach utrzymuje wciąż ten sam rytm, podczas gdy my odczuwamy pierwsze oznaki  zmęczenia.

Po kilkunastu minutach jest nam już cieplej. Dlatego musimy zdjąć wierzchnie okrycia, kurtki. Idziemy dalej. Po drodze mijają nas  Beduini na wielbłądach oraz inni turyści i pielgrzymi. Wszyscy wyłaniają się z ciemności niczym zjawy.

Robi się coraz bardziej stromo, droga jest zdradliwa. Czasem osuwają nam się stopy z powodu piaszczystej drogi lub pojedynczych kamieni. Pytamy się naszego przewodnika ile razy na dzień wspina się na górę, oprowadzając wycieczki. Odpowiada, że wcześniej było to kilka wycieczek każdego dnia, teraz ma może jedną na dzień, gdyż jest to jednak za duży wysiłek. Mosa je tylko śniadanie, czasem też kolacje, ale niezbyt często. Jest dość wysoki ale niezmiernie chudy. Jednak jak nikt z nas najlepiej radzi sobie z kolejnymi etapami wędrówki.

Nareszcie pierwszy przystanek. Dochodzimy do małej oświetlonej budki udekorowanej beduińskimi tkaninami. Na półkach stoją  napoje i batony. Można również ogrzać się gorącą herbatą. Siadamy na chwilę i podziwiamy wieczorne widoki. Gwiazdy zdają się być coraz bliżej – prawie na wyciągnięcie ręki. Gdy tak się w nie wpatrujemy Mosa nawołuje do dalszej wędrówki. Posłusznie wstajemy i idziemy dalej.

Droga wydaje się trudniejsza, niż się tego spodziewaliśmy. Robi się coraz bardziej stromo. I wcale nie jest przyjemna, o czym świadczą pozostałości po wielbłądach, na których inni turyści zdobywali górę jeszcze przed nami. Na drodze zmieściłyby się 4 osoby, ale biorąc pod uwagę liczne kamienie i doły lepiej iść „gęsiego”, podążając za przewodnikiem. Tak też robimy. Z latarkami w ręku śledzimy każdy metr szlaku, by nie potknąć się o przypadkowy kamień.

Kolejny przystanek. Kolejna beduińska budka z przysmakami. Siadamy na chwilę, by nabrać sił. Wciąż jest nam ciepło, odczuwamy zmęczenie. Jednak wiemy, że najtrudniejsze jeszcze przed nami. Nabieramy  sił i zmotywowanymi porannymi widokami ruszamy w dalszą podróż.

Droga staje się jeszcze bardziej stroma, co wymaga od nas jeszcze większego wysiłku. Z każdym krokiem robi się coraz chłodniej. Zakładamy nasze wierzchnie okrycia. Wieczorowa pora daje się we znaki. Gdy większość turystów śpi, my jesteśmy dopiero w połowie drogi na górę Synaj. Ale nie dajemy za wygraną. Co jakiś czas Mosa pozwala nam odetchnąć, robiąc kilkuminutowe przerwy, dzięki którym możemy iść dalej. On nie wydaje się ani trochę zmęczony – czego potwierdza fakt, że wchodził na górę kilkadziesiąt, jak nie kilkaset razy. Wcale się nie spieszy, jego kroki są spokojne, idzie wciąż w tym samym rytmie, co na początku.

Stopniowa zmiana ciśnienia powoduje, że od czasu do czasu mamy zatkane uszy, dlatego coraz gorzej słyszę moich towarzyszy podróży. Jestem zmęczona, jak wszyscy. Nie bolą mnie nogi, jednak odczuwam ogólne zmęczenie spowodowane również brakiem snu.

Powoli zbliżamy się do przedostatniego przystanku. Delektujemy się każdą minutą, ukradkiem spoglądając na księżyc i gwiazdy, które wydają się być coraz bliżej. Wchodzimy do środka beduińskiej „budki”, aby się nieco ogrzać i wypić ciepłą herbatę. Wnętrze udekorowane jest kolorowymi tkaninami, torebkami, zdjęciami i widokówkami – ślady po poprzednich turystach, wcześniejszych przewodnikach-beduinach? Trudno powiedzieć. Ten postój jest nieco dłuższy, gdyż niedługo czeka nas trudniejszy odcinek trasy składający się z ostatnich 700 schodków prowadzących na sam szczyt – droga, którą można już przejść tylko piechotą.

Czas iść dalej. Droga na początku nie jest trudna. Wciąż od czasu do czasu mijają nas turyści-pielgrzymi na wielbłądach. Choć nie jest już tak szeroka jak u stóp gór. Poza tym jest już tak wysoko, że osobiście wolę iść piechotą niż znajdować się jeszcze na grzbiecie wielbłąda, czyli o ok. 2 metry wyżej. Mosa oznajmia nam, że niedługo zacznie się odcinek z 700 schodkami. Chwilę potem pojawiają się pierwsze stopnie. Chętnie wdrapujemy się, gdyż są dość niskie. Jednak im wyżej, tym gorzej. Nie dość, że  niektóre schodki wyrastają ze skał nawet na 50 cm, to coraz bardziej odczuwamy wysokość, na której się znajdujemy. Chłód, zatkane uszy i przenikająca cisza, w której można wsłuchać się w otchłań gór. Droga staje się coraz bardziej kręta i trzeba uważać na kamienie, ponieważ nietrudno jest się o nie potknąć. A tu byłoby to dość ryzykowne, gdyż na niektórych odcinkach nie ma ścian skalnych i od przepaści dzieli człowieka zaledwie kilka czasem kilkanaście centymetrów.

Przystajemy co jakiś czas, by złapać oddech. Wsłuchujemy się we wszechogarniającą ciszę, wpatrując się w gwiazdy. Robimy ok. 4 takich przystanków. Nieco pomagają nabrać sił, jednak zmęczenie coraz bardziej daje się we znaki. Niekiedy nogi odmawiają posłuszeństwa i musimy zwolnić tempo.

Wreszcie zbliżamy się do ostatniej beduińskiej budki, w której spędzimy ok. 40 minut, czekając na porę wschodu słońca. Przed szczytem jest niezmiernie zimno. Wieje wiatr. Nasze ubrania niestety nie wystarczają i musimy wynająć koce, by się ogrzać. Będą nam potrzebne również na szczycie. Na razie okrywamy się nimi wtuleni w siebie w nadziei, że nasze ciała ogrzeją się nawzajem. Chcę zapomnieć o zmęczeniu i o zimnie. Przysypiam na chwilę, jednak budzę się, gdy moja grupa oznajmuje mi, że pora się zbierać. Przed nami ostatni odcinek, znów schodki, które pokonujemy przy szalejącym wietrze. Wreszcie jako jedni z pierwszych pielgrzymów docieramy na szczyt, gdzie poza niewielkim budynkiem, znajduje się zaledwie kilka ciepło ubranych, opatulonych w koce osób.

Przysiadamy na murku, na samym skraju szczytu, cierpliwie czekając na pojawienie się pierwszych promieni słońca. Co chwila pojawiają się nowe „dostawy” turystów, aż  w końcu nie starcza miejsca dla spóźnialskich. Wszyscy wpatrujemy się w oddalone pasma górskie. Każdy z nas przez całą drogę wyobrażał sobie tę chwilę tysiąc razy i posiada inne wyobrażenie na jej temat. Osobiście miałam przed oczami kilka promieni prześwitujących raz po raz zza gór wraz z wychylaniem się całej tarczy słońca. Tak rozmyślając, przeczekaliśmy 15 minut, gdy ku naszym oczom ukazało się wreszcie długo oczekiwane słońce. Mała słoneczna, jeszcze pomarańczowa tarcza wolno przesuwała się ku górze, oświetlając po drodze szczyty gór. Po kilkunastu minutach była już nad nimi jaśniejąc jeszcze bardziej, tym razem w kolorze jasno-złotym. Jeden z Beduinów zaczął śpiewać, nawołując do porannej modlitwy.

Widok gór o poranku jest niesamowity i nie może równać się z żadnym innym. Mimo zmęczenia orzeźwiamy się czystym powietrzem i łapiemy energię z promieni słonecznych. Patrząc w dół nie możemy uwierzyć w to, że zaszliśmy tak wysoko.

Powoli schodzimy i kierujemy się w stronę Klasztory Świętej Katarzyny, któy leży na początku drogi na górę Synaj…

Advertisements
This entry was published on May 16, 2013 at 11:01 pm and is filed under Lifestyle, travel. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: